Hava Durumu

  • 21:44
  • $32.2514
  • 34.924
  • BIST100:10.676,65

Birleşik Krallık’tan Amerika Birleşik Devletleri’ne ve Akdeniz’in dört bir yanında vatandaşlar daha az siyaset, daha az bürokratik oligopol ve liderlerinin daha doğrudan müdahale yetkisine sahip olmasını arzulamaktadır. NATO ülkelerindeki pek çok siyasi sistem, yayılmacı tehditlerin ve iç çekişmelerden ekonomik taleplere kadar pek çok iç meselenin hakim olduğu hızla gelişen bir dünyanın ihtiyaç ve endişelerini karşılamak üzere yenilenmelidir.

Bu tür ülkelerde seçilmiş liderler, devlet yapısının kendilerine yeterli yürütme gücü verememesi nedeniyle çoğu zaman yerine getirme gücüne sahip olmadıkları bir vaatler bankasıyla gelirler.

Bu handikap, uluslararası düzenin yerleşik kurallarının en büyük karşı tarafı tarafından paylaşılmamaktadır: Yürütmenin gücünü tamamlayan bir devlet aygıtından kaynaklanan tüm yetenekleri kullanarak “yeni dünya “ya hazırlanan Çin bu handikabı paylaşmıyor.

Ancak yürütmenin gerçek güce sahip olduğu bu sistem sadece Çin’e ya da Rusya’ya özgü değil. Singapur’a baktığımızda, başlangıçta sınırlı kaynaklara sahip bir ulus için bir zamanlar hayal bile edilemeyen başarıları görebiliriz.

“Kurucu baba” Lee Kuan Yew, Singapur’u küresel nüfuza sahip bir ekonomik güç merkezi ve geniş çapta müjdelenen bir ulusal güvenlik disiplini haline getirdi. 1997 yılında Lee, genç Asya ve Afrika demokrasilerine atıfta bulunarak şöyle demişti: “Onlarda demokrasi var [ …] Ama sizin sürdürecek medeni bir hayatınız var mı? İnsanlar her şeyden önce ekonomik kalkınma istiyor.”

On yıllar sonra, dünya bu tür bir liderliğe ihtiyaç duyuyor ve bu da Batı’da sergilenen yönetişim sisteminin gözden geçirilmesini gerektiriyor.

Türkiye Cumhuriyeti, NATO içinde modernize edilmiş bir yönetim sisteminin önemli bir örneğidir. Koalisyon sistemlerinin ülkenin kalkınmasına ve küresel konumuna yol açtığı sorunları tespit ettikten sonra icracı bir başkanlık sistemine geçmiştir.

Şimdi yürütme, 2017 referandumundan sonra getirilen ve ulusal çıkarları daha iyi korumak için yeterli yürütme yetkisi veren yeni bir yönetim sistemi ile hazırlandı ve “silahlandırıldı”.

Bir sonraki cumhurbaşkanı olması beklenen Savunma Bakanı Hulusi Akar, NATO’nun en güçlü ordularından biri olan Türk Silahlı Kuvvetleri’ni yönetiyor. Akar’ın başarılı olması halinde bu ordu, cumhurbaşkanlığı makamı için daha da büyük bir merkezcil güç haline gelecek ve hem Atlantik ittifakına hem de Türkiye’nin birliğine yönelik tehditler karşısında kritik bir yönetim aygıtı olduğunun altını çizecektir.

Tersine, Birleşik Krallık’ta Margaret Thatcher ve Tony Blair karizmaları ve popülerlikleri sayesinde yürütme gücünü başbakanlık makamına getirmiş olsalar da, bu hiçbir zaman devletin DNA’sına kodlanmamıştır. Politika, iktidarda kimin olduğuna bakılmaksızın görevde kalan ve minimum etki temelinde politika dikte eden daimi kabine sekreterlerinin insafına kalmıştır.

Bu kurumsal bürokrasi zemininde silahlı kuvvetler, sahip olduğu kapasite ve geniş beceri yelpazesini kullanarak devlette personel veya kaynak eksikliğinin olduğu boşlukları doldurabilir. Silahlı kuvvetler aynı zamanda hükümetin iç çekişmeler, doğal afetler ve diğer krizlerle başa çıkmasına yardımcı olmada da kilit bir rol oynar.

Yeni Başbakan Liz Truss’un Thatcher geleneğine yakışır bir miras bırakabilmesi için silahlı kuvvetler ve istihbarat servislerindeki üst düzey yetkilileri son çare aktörleri olarak değil, günlük sorun giderme ekiplerinin bir parçası olarak müjdelemesi gerekir.

Ancak bu şekilde kendisi ve gelecekteki başbakanlar, krallığın çıkarlarına zarar verse bile statükoyu korumaya niyetli bir iç bürokrasinin üstesinden gelebilir.

Amerika Birleşik Devletleri ara seçimlere hazırlanırken, kilit dış politika hedefleri ve ulusal güvenlik konuları, uç lobilerin ve kişisel intikam peşinde koşanların insafına kalmış durumda. Bu nedenle Amerikalılar, uzun süreli ekonomik belirsizlik ve süper güç çatışmalarına ilişkin gerçek kaygıların ortasında, tıpkı Başkan Ronald Reagan’ın Sovyetler Birliği’nin “şeytani imparatorluğuyla” yüzleşirken yaptığı gibi, kendileriyle rezonansa giren daha güçlü bir yürütmenin özlemini çekiyorlar.

Kurumsal denge ve denetleme mekanizmaları olarak kavramsallaştırılan Senato ve Kongre, siyasi önyargıların kölelerine dönüştü. Görünüşe göre uzlaşamayan bu iki devlet organı, sadece bir alanda tutarlı bir şekilde anlaşmaya varmış gibi görünmektedir: her iki taraf da muhalefette olduğunda yürütmenin elini kolunu bağlamak ki bu müttefik uluslar topluluğunun çıkarlarına ters düşmektedir.

Ancak, ne olursa olsun daha güçlü yönetişim ve daha az hükümet dalgası gelecektir. Ve ABD’de bu dalgayı, eski başkan ve askeri komutan Dwight Eisenhower’ın mirasını en iyi kim yönlendirebilirse o yönetecek; bu mirasa göre yeminlerin yerine getirilmesine bağlılık, vatandaşlar için sahte vaatler ve eylemsizlikten daha fazla anlam ifade ediyor.

Vatandaşlar görevde siyasi tarafgirliğe son verilmesini ve başkanlık makamının siyasi bağlılığın ideolojik direği değil, kutsal bir makam olarak görülmesini istiyor.

Kayıtsızlık, iktidarın vatandaşları korumaya ve güçlendirmeye yemin edenlere verilmesinin yanı sıra ulus devletin birliğiyle de ilgili olan demokrasinin antitezidir.

Alp Sevimlisoy jeopolitik stratejist ve ulusal güvenlik uzmanı olarak NATO’nun Akdeniz’deki rolü, bölgesel birlikçilik ve savunma politikası konularına odaklanmakta ve Atlantik Konseyi’nde milenyum jeopolitik stratejisti olarak görev yapmaktadır

Peter Woodard, NATO içindeki hareketli parçalara ve bölgedeki genişletilmiş rol potansiyeline jeopolitik açıdan odaklanan bir yönetici

Peter Woodard, NATO içindeki hareketli parçalara ve bölgedeki genişletilmiş rol potansiyeline jeopolitik olarak odaklanan Kanadalı-İngiliz bir finansal teknoloji uzmanıdır. Batı girişimlerini desteklemedeki rolü konusunda Meksika’daki paydaşlara danışmanlık yaparak önemli bir zaman geçirmiştir.

 

Kaynak: South China Morning Post

Bir yanıt yazın

E-posta adresiniz yayınlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir